Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Οι καιροί ου μενετοί (του Γιάννη Κ. Κουτσοκώστα)

Γιάννης Κουτσοκώστας
         Δεν είναι εύκολο να ξεδιπλώσουμε την ιστορία των συγχωριανών μας στα προπολεμικά χρόνια. Όμως οι διηγήσεις, αναμνήσεις των ηλικιωμένων μας βοηθούν να φέρουμε στην επικαιρότητα πρόσωπα και γεγονότα που αξίζει μα μείνουν και να καταγραφούν στη μνήμη και στη συνείδηση όλων μας για τις αξίες τους και τις αποφασιστικές ενέργειές τους.
        Πριν από 80 περίπου χρόνια το Κοινοτικό Συμβούλιο του χωριού μας αποφάσισε να απαγορεύσει τη βοσκή , την υλοτομία αλλά και το κόψιμο κλαριών από τον Κεφαλάρη, το δάσος που βρίσκεται πάνω από το χωριό μας, Άνω και Κάτω Κανάλια. Προφανώς ανησυχούσαν για το μέλλον του χωριού μας όταν έβλεπαν στον Κεφαλάρη ν' αραιώνουν τα δένδρα και όσα έμεναν να "κουτσουρεύονται". Πίστευαν ακράδαντα ότι ο Κεφαλάρης είναι ο φυσικός προστάτης του χωριού μας. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του εδάφους του Κεφαλάρη είναι τα ιλυολιθικά πετρώματα (χωματοβούνι). Αν απογυμνωθεί το έδαφος, το νερό της βροχής λόγω της μεγάλης κλίσης του εδάφους εύκολα μπορεί να το διαβρώσει και να σχηματισθούν χείμαρροι. Αυτό τον κίνδυνο διέβλεπαν οι συγχωριανοί μας και πήραν τα προληπτικά μέτρα.
         Η απόφαση αυτή ήταν και εκτελεστή. Υπεύθυνος για την εφαρμογή της κατέστη ο δασοφύλακας της περιοχής που ήταν ο Σπύρος Μπούρας, ο επονομαζόμενος Ζαχοσπύρος. Ήταν γιος του Γεωργίου Μπούρα ή Ζάχου και της Αγγελικής από το γένος Ιωάννου Κουτσοκώστα.
       Ο Ζαχοσπύρος στην εκτέλεση των καθηκόντων του ήταν αυστηρός, δίκαιος και άτεγκτος. Και τότε υπήρχαν άτομα που κρυφά ήθελαν να εκμεταλλευτούν τ' αγαθά του Κεφαλάρη. Φυσικά όσοι γίνονταν  αντιληπτοί έπρεπε να υποστούν τις συνέπειες της απαγορευτικής απόφασης.. Συνέβη όμως και αυτό.
     Η μητέρα του Ζαχοσπύρου Αγγελική γνωρίζοντας ότι ο γιος της είναι δασοφύλακας υπολόγιζε ότι θα κάνει στραβά μάτια στη παρακοή της. Έτσι, κατακαλόκαιρο πήγε στον Κεφαλάρη και έκοψε κλαρί για να ταΐσει τα ζωντανά της, τα γιδοπρόβατα. Μα έλα που έγινε αντιληπτή από το γιο της δασοφύλακα Σπύρο Μπούρα, ο οποίος δεν αρκέστηκε σε συστάσεις ή επιπλήξεις αλλά την πήγε στο δικαστήριο, όπου και καταδικάστηκε. 
       Μάνα και γιος έζησαν όχι μόνο δραματικές αλλά και τραγικές στιγμές. Ο Ζαχοσπύρος φάνηκε πιστός στο υπηρεσιακό του καθήκον, μήνυσε και καταδίκασε τη μητέρα του, αλλά συγχρόνως έδειξε και πραγματικό ενδιαφέρον  προς τη μάνα του πληρώνοντας τα δικαστικά έξοδα.  Έτσι καθιερώθηκε στη συνείδηση των συγχωριανών  ο Ζαχοσπύρος, πιστός στο καθήκον , αυστηρός τηρητής των ηθικών κανόνων και αξιών της Καναλιώτικης κοινωνίας.
     Αξίζει κι' εμείς σήμερα να προβληματιστούμε τόσο με την απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου για την απαγορευτική απόφασή του όσο και με την πρακτική του δασοφύλακα συγχωριανού μας Ζαχοσπύρου.    Αλήθεια πως αντιμετωπίζουμε εμείς σήμερα τον Κεφαλάρη; Σε πολλά σημεία παρατηρούμε ότι ο Κεφαλάρης αραίωσε επικίνδυνα από την ασύστολη υλοτομία που εξακολουθεί ακόμη να γίνεται και μάλιστα πλησίον της επαρχιακής οδού. Πάρα πολλά δένδρα, ιδίως πανύψηλες βελανιδιές ξηραίνονται. Ενθαρρυντικό είναι ότι φυτρώνουν νέες βελανιδιές και έλατα, ανησυχητικό είναι ότι τα νέα αυτά φυτά  κατατρώγονται από τα γιδοπρόβατα που τα βόσκουν εκεί και από την κοπή των μικρών ελάτων από τους χωριανούς μας είτε για Χριστουγεννιάτικα δένδρα είτε για άλλες χρήσεις. Μήπως ήρθε καιρός άμεσα να αναθεωρήσουμε τόσο τις σκέψεις όσο και τις πρακτικές ενέργειές μας για τον Κεφαλάρη;
  Οι καιροί ου μενετοί!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου